Blog

De eerste dag pakte hij verdrietig zijn spullen in dozen en koffers. De tweede dag kwamen de verhuizers zijn spullen halen. Op de derde dag ging hij nog één keer aan hun mooie eettafel zitten, zette mooie achtergrondmuziek aan, stak kaarsen aan en genoot van een maaltijd met garnalen, kaviaar en een fles witte wijn. Daarna liep hij nog eenmaal door alle kamers van het huis en stopte overal een paar in kaviaar gedoopte, half opgegeten garnalen in de holle gordijn buizen. Hij ruimde de keuken op en vertrok. Op de vierde dag kwam zijn ex-vrouw terug met haar nieuwe vriend en ze hadden het goed naar hun zin in dit mooie huis. Maar langzaamaan begon het in huis te ruiken. Schoonmaken, dweilen, luchten, niets hielp. Het werd steeds erger. Luchtroosters werden gecontroleerd op dode knaagdieren, kleden werden naar de stomerij gebracht. In iedere kamer kwam een lucht verfrisser te hangen. Ongedierte bestrijding kwam en plaatste overal gas spuiters. In de tussentijd moesten de bewoners wel even ergens logeren. Zelfs de dure vaste vloerbedekking door het hele huis werd vervangen. Niets hielp. Vrienden en bekenden kwamen niet meer op bezoek. Onderhoudspersoneel weigerde nog langer in hun huis te werken en de interieurverzorgster gaf er ook de brui aan. Uiteindelijk konden ze zelf de stank ook niet langer verdragen en besloten te verhuizen en het huis te verkopen. Maar, zoals zich laat raden, het huis werd niet verkocht. Zelfs niet toen ze na twee maanden in vraagprijs waren gehalveerd. Ten langen leste besloten ze een hoge lening te sluiten en toch maar vast een nieuw huis te kopen, want hun relatie had ernstig te lijden onder de problemen. Toen werd de vrouw gebeld door haar ‘ex’, die vroeg hoe alles ging in haar nieuwe relatie. Ze vertelde het verhaal van het rottende huis. Hij luisterde beleefd en zei dat hij hun oude huis vreselijk miste en was wel bereid het huis over te nemen, als zij bereid was verder van de alimentatie af te zien. Maar, door de alimentatie kon hij geen fatsoenlijke hypotheek krijgen, dus zou ze genoegen moeten nemen met 25% van de werkelijke waarde. De vrouw ging met de voorwaarden akkoord, mits hij nu onmiddellijk het contract tekende. Hij stemde hierin toe en binnen twee uur hadden haar advocaten het papierwerk voor zijn neus liggen. Een week later stonden de vrouw en haar vriend glimlachend toe te kijken hoe de verhuizers hun huisraad van het oude naar het nieuwe huis brachten. En om haar ex een hak te zetten, namen ze alles mee, zelfs de gordijn roedes.

Wetenschappers op de bres voor de bio-industrie: heel erg retro

Dijkhuizen en Rabbinge, de twee Wageningse wetenschappers die zich altijd hebben ingezet voor grootschalige high-tech landbouw en voeding, pleiten in de Telegraaf voor de bio-industrie. Het argument is dat intensieve veehouderij minder voer nodig heeft en dus duurzamer is. Plofkip die in 30 dagen volgepropt wordt met super-krachtvoer, koeien die de stal niet meer uitkomen en opgevoerd worden tot melkmachines van 10.000 liter per jaar, het is allemaal veel duurzamer volgens de wetenschappers. En bovendien, zeggen zij, hebben we die superproductie nodig om de groeiende wereldbevolking te voeden. Genoegen nemen met minder intensieve productie wordt door Rabbinge zelfs immoreel genoemd. Dat dit gepaard gaat met dierenleed, veel antibioticagebruik, torenhoge landbouwsubsidies, gigantische bodem- en watervervuiling, grote onevenwichtigheid in de verdeling van de opbrengsten in de voedingskolom en eindeloos technisch onderzoek aan de Wageningse Universiteit om dit kunst en vliegwerk in stand te houden, who cares?

En dat de onderbouwing van deze wetenschappers gepaard gaat met vertekening van de werkelijke feiten en cijfers, dat moeten we op de koop toe nemen. De levenscyclusberekeningen waaraan Dijkhuizen refereert laten belangrijke meetpunten buiten beschouwing.

Ook het neersabelen van het gezondheidsaspect van biologisch vlees klopt natuurlijk niet. Alleen al de enorme overdosis antibiotica waar het intensieve vlees ons mee vergiftigd heeft, heeft tot antibioticaresistentie geleid bij meer dan een miljoen mensen in Nederland. Als zij een ernstige infectie oplopen hebben ze geen baat meer bij antibiotica en moeten zij vrezen voor hun leven. Je moet wel blind zijn als wetenschapper om dit over het hoofd te zien.

Dijkhuizen en Rabbinge vertegenwoordigen een generatie wetenschappers die hun eigen paradigma uit de jaren zestig koste wat kost overeind willen houden. Dat is het geloof in eindeloze productievermeerdering, waar Eurocommissaris Mansholt alle ruimte aan gegeven heeft. Dat gebeurt nu onder de vlag van het wereldvoedselvraagstuk, wat nooit het doel is geweest van de voedingsindustrie en ook nooit zal worden. Als dit het werkelijke doel was geweest, dan was er naast een miljard hongerende mensen in ontwikkelingslanden niet een miljard mensen met overgewicht in het Westen geweest.

Mansholt kwam later in zijn leven tot het inzicht dat hij fout zat en bepleitte terugkeer naar kleinschaliger landbouw. Het is niet voor niets dat de biologische landbouw de laatste tien jaar wereldwijd meer dan verdubbeld is in omvang en omzet, terwijl juist veel duurzaamheidsaspecten van de biologische landbouw zijn geïntegreerd in de gangbare landbouw. Steeds meer mensen kiezen voor de menselijke maat en willen weten wat ze eten. Biologisch is vooral natuurlijk, zonder kunst- en vliegwerk, zowel in de teelt als in de verwerking. Is dit immoreel? Afgelopen week werd een Britse studie gepubliceerd met een nauwkeurige berekening van de voedselverspilling wereldwijd. Die ligt tussen de 30 en 50%. Daarnaast is er het probleem van de overconsumptie. Dat is zichtbaar is in de vorm van obesitas en andere welvaartsziekten. Volgens de Wereld Gezondheid Organisatie (WHO) sterven er wereldwijd inmiddels al meer mensen door overgewicht dan door ondergewicht.

Echt immoreel is de combinatie van ongebreidelde productie met steun van subsidies, grootschalige voedselverspilling en de dramatische wereldwijde toename van overconsumptie en welvaartsziekten. Daar zou een nieuwe generatie Wageningse wetenschappers zich druk over moeten maken, gefaciliteerd door goed overheidsbeleid. Ondertussen blijven de biologische boeren doen waar ze goed in zijn: smaakvolle producten maken in evenwicht met de natuur van bodem, plant, dier en mens. Voor steeds meer consumenten die dat weten te waarderen.  En dat ondanks de hogere prijs, die overigens veel dichter bij de ‘plofkip prijs’ zou liggen als de maatschappelijke schade van de bio-industrie in het product mee berekend zou worden.

Bavo van den Idsert
Directeur Bionext

Betaal jij de échte prijs voor voeding?

Vaak als je zegt dat je biologisch eet, dan vinden andere mensen daar wat van. En verreweg de meesten zitten met het woordje ‘duur’ in hun hoofd. Want dat klopt, biologische voeding is duurder dan datgene wat je in de normale supermarkt vindt. Vooral vlees en vis is behoorlijk aan de prijs. Ik moet dan altijd denken aan het plaatje hiernaast. Dat plaatje ken ik al een tijdje en blijkbaar ken ik het zo goed, dat het soms door m’n hoofd schiet wanneer ik iemand weer het ‘duur’ woord in de mond zie nemen.

Al het eten in de wereld biologisch

En wanneer ik het plaatje zie, moet ik altijd glimlachen. Zo simpel, en toch zo waar. Tot heel kort geleden was al het eten in de wereld biologisch. Dat hoefde je niet zo te noemen, dat was de standaard. Als je naar de groenteboer ging en je vroeg om tomaten, dan waren die automatisch biologisch. Idem voor vlees, eieren, etc. Toen was biologisch nog helemaal logisch.

Vernietigend, dat geld

En nu nog steeds. Alleen sinds die tijd kwamen er bestrijdingsmiddelen en economische belangen. Vroeger had je allemaal kleine boertjes met een stuk land. Nu hebben we meer met massaproductie te maken, en zo goedkoop mogelijk graag. Import en export, zoveel mogelijk geld per opbrengst. Het gaat niet meer om kwaliteit van het eten, of überhaupt om de smaak (daar hebben we MSG – smaakversterker – voor toch?), het gaat om geld. Als je nu om je heen kijkt, dan zie je dat deze beweegredenen zeer slecht zijn voor de kwaliteit van de voeding, dieren en onze bodem, zo niet vernietigend.

Lekker biologisch!

Omdat ik niks met die bestrijdingsmiddelen te maken wil hebben, eet ik biologisch. ‘Oh, dat is duur’. ‘Dat kan ik niet betalen hoor!’ ‘Zoveel geld heb ik er niet voor over’. Weet je, biologisch eten is het echte eten. Niet-biologisch eten is nep, van de laatste jaren, ontstaan uit geldzucht. Het echte eten is niet alleen vrij van bestrijdingsmiddelen, ook heeft het echte eten lekker lang gegroeid en gerijpt, of het heeft lekker lang rondgelopen door het landschap en heeft goed eten gekregen. Het echte eten is echt, zoals het hoort.

Biologisch is niet perfect

‘Ja maar Sharon, weet je dan niet dat dat biologisch allemaal niet zo biologisch is, het groeit gerust langs de snelweg of er zitten nog allerlei bestrijdingsmiddelen in de grond hoor, echt’. Gelukkig ben ik (Sharon) niet achterlijk, dus ik weet dat dit soort dingen kunnen gebeuren. De wereld is niet perfect, biologisch is niet perfect, so be it, het is in ieder geval vele malen beter!

Biologisch is niet duur, dat andere is goedkoop

Biologisch is duurder. De prijs die je betaalt voor biologische voeding, is de echte prijs die het zou moeten kosten. Dat dat wat duurder is dan de supermarkt om de hoek, dat klopt. Maar het is niet zo dat biologisch duur is, dat andere is gewoon heel erg goedkoop. Te goedkoop.

Toen voeding nog de eerste levensbehoefte was

Kijk, ik sta met twee voeten op aarde, ik weet dat niet iedereen biologisch eten kan betalen. Sommige mensen doen wat ze kunnen. Dat is nu het punt niet. Het punt is dat er ook mensen zijn met mooie huizen, twee riante salarissen en allerlei mooie apparatuur, die vinden dat biologisch te duur is, en dat ze het niet kunnen betalen. Ooit was voeding de eerste levensbehoefte. Je geeft je geld eerst uit aan eten, wat je overhoudt aan een dak boven je hoofd en wat je dan nog overhoudt aan alle overige dingen in leven.

Betaal jij de échte prijs voor voeding?

Bron: voedzo.nl

Vakantie in Duitsland.

We zijn met vakantie geweest en hebben rondgetrokken in Beieren. Lekker veel gefietst, jawel de eerste 2 dagen doet dat wel een beetje pijn, maar het went snel en iedere berg die je op fietst, kent ook een afdaling..In mijn herinnering kon je vroeger in elk dorpje bij de plaatselijke bakker ‘s morgen heerlijke broodjes kopen, maar daarin is iets veranderd.In elk dorpje of stadje staat een Aldi of Lidl en buiten een bord: Mit afbackofen.Oftewel, ze verkopen daar voorgebakken broodjes voor 12 cent. Met als gevolg dat alle kleine bakkers (financiëel)de nek is omgedraaid.We stonden in Besigheim en hadden geen brood. Ik kreeg van Suus (mijn vrouw) de opdracht brood te gaan kopen. Dan mag je kiezen tussen een Aldi en een Lidl. Ik ben bij beide geweest, maar na het lezen van de ingrediënten van hun brood, ben ik maar weer terug gegaan, zonder brood. Er zijn grenzen aan wat een mens wil eten. Of ben ik te kritisch?Lekker brood bakken is de kunst van het weglaten van onnodige toevoegingen.Alleen meel (op molenstenen gemalen) guérandezout en water, daar maak je het lekkerste brood mee. Okee, het is niet de makkelijkste weg om brood te bereiden, het eindresultaat vergoed dat.

Proeft u mee?

Wilt u zien hoe we dat doen?

Dan bent u vrijdagavond vanaf 20,00 uur welkom in onze bakkerij.

Geef een reactie